نارتسیس و گلدموند

اما باری که گهگاه بر وجدانش سنگینی می کرد و آرامش از او می ربود از ارتکاب گناه و عیاشی نبود. چیز دیگری بود که اسمش را نمی دانست. احساس تقصیری بود که انسان مرتکب نشده اما با خود به دنیا آورده است. شاید همان چیزی بود که الهیون گناه ازلی آدم می نامند. دور هم نبود که همین باشد. زندگی چیز گناه گونه ای با خود داشت.

  
نویسنده : لیلی ک ; ساعت ٩:٥۱ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱ شهریور ۱۳٩۱